Verhalen met een dubbele bodem, geschreven door Aldo D'Hoe

Aldo D'Hoe groeide op in het Pajottenland en ontdekte al op school dat schrijven hem in het bloed zat: hij haalde steevast tienen voor zijn opstellen en werd door zijn leraren Nederlands aangespoord om er iets mee te doen. Toch koos hij eerst voor een lange studententijd aan de VUB en de KUL, gevolgd door een carrière als zelfstandig ondernemer in de horeca. In 1988 richtte hij feestzaal Kattebroek in Dilbeek op, dat zijn zonen intussen verderzetten — en tussen 2000 en 2008 woonde het gezin zelfs op Tenerife.

Pas vlak voor de coronapandemie kwam Aldo eindelijk toe aan schrijven. Met zijn debuut De Kleurvaste Kameleon trekt hij in een satirische, schalkse en zelfrelativerende stijl van leer tegen religie, het universum en allerlei maatschappelijke thema's — puur voor een nichepubliek van liefhebbers van absurde tot ronduit knotsgekke humor. Met Het Tweede Gen koos hij bewust voor een heel ander genre: een sfeervolle, ontroerende familieroman over diepe vriendschap en onvoorwaardelijke liefde, die zwaar op de proef worden gesteld door erfelijke grilligheid. Het verhaal speelt zich af op het Vlaamse platteland in de tweede helft van de twintigste eeuw.

Aldo is trouwens een streek- én stamboomgenoot van Urbanus: hun moeders waren nichten. Vroeger speelden ze zelfs geregeld samen in Sint-Katherina-Lombeek.

“Jezus brak het brood en sprak: ‘Godverdomme, dat brood is nog bevroren.’” — uit De Kleurvaste Kameleon